Havai Fişek Patlatmak İçin İzin Alınır Mı?
Bir akşam, Kayseri’nin kalabalığından ve günlük telaşlardan uzaklaşmış, yalnızca kendimi dinlemeye karar verdiğim bir anı hatırlıyorum. O an, hayatımda belki de en çok istediğim şeylerden biriydi: Havai fişek patlatmak. Ama sadece eğlence olsun diye değil, bir kutlama, bir anlam yükleyerek. Ne yazık ki, o anın hayal kırıklığı ve hepsiyle karışan duygular bir noktada gelip yerleşti; patlatabileceğim bir havai fişek bile bulamadım. Havai fişek patlatmak için izin almak gerektiğini ilk o zaman fark ettim.
Beklenen An: Havai Fişekle Kutlamak
Her şey, bir gece yıldızların daha parlak olduğu, hava biraz serin, biraz sıcak olduğu bir akşamda başladı. Akşam yemeğinden sonra, birdenbire içimdeki kutlama isteği uyanmıştı. Kendisini bir şekilde ifade etmesi gerektiğini düşündüğüm bir şey vardı. “Hayatın küçük zaferlerini kutlamak gerek,” diye düşündüm. O kadar zaman boyunca küçük hedeflere ulaşmıştım ki, birinin tadını çıkarmak, anlamlı bir şekilde kutlamak istedim. Bir kutlama için ne eksikti? Tabii ki, havai fişek!
Kayseri’nin kalabalık sokakları, kafeler, parklardaki insanlar… Ne de olsa, bir kutlamayı, bir şeyin bittiğini ya da başladığını simgeleyen bir işaretle yapmak istemiştim. Havai fişek patlatmak, insanın içindeki o çocuk ruhunu ortaya çıkarıyor, coşku yaratıyordu. O an aklımdan geçen tek şey, geceyi havalı bir ışık gösterisiyle taçlandırmaktı. Ama, işte o an, gözümü açıp etrafıma bakınca, bir şeyin eksik olduğunu fark ettim: Havai fişek patlatmak için izin almak gerektiğini bilmiyordum.
İlk Şok: Havai Fişek İçin İzin Almak
Bunun üzerine, bir an duraksadım. Kayseri’de geceyi renklendirmek, küçük bir havai fişek gösterisi yapmak her zaman güzel bir fikir gibi gelmişti ama yasalar, yerel yönetim ve belediyenin kuralları işin içine girdiğinde, bu hepsi o kadar kolay değildi. O an, biraz şaşırmıştım. “Hani, sadece birkaç tane ışık patlatsam, ne olur ki?” diye düşündüm. Ama Kayseri’de geceyi aydınlatmak için bile izin almak gerektiğini öğrenmek, içimi bir şekilde burkmuştu.
Belki de yaşadığım şehirdeki en önemli şeylerden biri, Kayseri’nin kültürel dokusu ve her şeyin düzenli olmasıydı. Ama havai fişekler… Bilmiyordum işte. Şehirde, özellikle de merkezi bölgelerde, patlama sesinin çevreye yayılması ve gecenin karanlığını aydınlatması, sakinleri rahatsız edebilirdi. Hangi saatlerde, hangi günlerde, hangi alanlarda patlatılacağı bile belliymiş.
“Benim için büyük bir sorun olamaz,” diye düşündüm. Birkaç telefon açarak belediye ile iletişime geçtim. Ve şok oldum. İzin almak gerekiyormuş. Gerekli izinler ve başvurular yapılmadan havai fişek patlatmak, kesinlikle yasaktı. Hadi, diyelim birini istemiş olsam, bir de güvenlik sorunu vardı. Havai fişeklerin patlaması sırasında oluşan yüksek sesler, bazen komşulara zarar verebilir, o sesin yanlış anlaşılmasına sebep olabilir. Kısacası, kutlama yapmak yerine, başıma dert alabilirdim.
Hayal Kırıklığı: Beklenmedik Engeller
O anın hüsranı, biraz kalbimi kırmıştı. İstediğim şeyi yapmak, sadece bir geceyi farklı kılmak istiyordum. Havai fişek patlatma heyecanı, yerini bende hayal kırıklığına bırakmıştı. Ne kadar özgür olursa olsun, her şeyin kuralları vardı ve bazen istediğin bir şeyi yapmak için, başkalarının onayına ihtiyacın oluyordu. Ve o gece, bunun ne kadar acı verici bir şey olduğunu hissettim. Sadece bir kutlama yapmak istedim, ama meğerse bazen özgürlük de kısıtlanabiliyormuş.
İçimdeki o büyük heyecan, beni bir süre etkisi altına aldı. “Benim için birkaç dakika, kimseyi rahatsız etmeyen bir kutlama, kimseye zarar vermezdi ki!” diye düşündüm. Ancak hayat, bazen tüm bu güzel niyetlerle aniden seni hizaya getirebiliyordu. O akşam, havanın kararmasına rağmen, yıldızlara bakarak bir havai fişek patlatmanın hayalini kurarak uyudum. Ne kadar basit, ama aynı zamanda karmaşık bir duygu. Küçük bir şey, büyük bir anlam taşırdı.
Umut ve Kapanış
Ertesi sabah, biraz daha sakinleşmiştim. Kayseri’de havai fişek patlatmak için izin almanın ne kadar ciddi bir mesele olduğunu anlamıştım. Ama yine de, belki başka bir zaman, başka bir kutlama için bu engeli aşabilirim diye düşündüm. “Hayat küçük mutluluklarla dolu,” diye geçirdim içimden. “Bugün olmasa da, yarın.” Bu bir hayal kırıklığıydı ama bir umut doğurdu. Belki de bu, bir fırsattı. Yasa ve kurallarla, hayalini gerçekleştirmek için önünde engeller varsa, onları aşmak da bir başka zaferdi.
Ve sonrasında ne oldu derseniz, ertesi gün, bana yakın bir arkadaşımın düğününe katıldım. Düğün boyunca havada patlayan havai fişekler vardı ve o anın büyüsü bir şekilde bana da dokundu. Belki de bazen kutlamalar, izin almakla değil, içimizdeki heyecanı doğru zamanda paylaşmakla güzeldir.
Bugün, hâlâ zaman zaman aynı soruyu soruyorum: Havai fişek patlatmak için izin alınır mı? Ama yanıtım her defasında farklı: İzin alınan her kutlama, belki de başka bir hayal kırıklığının, yeni bir başlangıca dönüştüğü bir fırsat olabilir.